این آخرین غروبی بود که میدید شوق دیدن غروبهای بعدی را داشت اما آنها نمیخواستند. مامور دستانش را باز کرد و با صدای بی روحی گفت فقط 15 دقیقه فرصت داری پسرک پشت سرش به دیوار تکیه زده بود قطره اشک سردی روی گونه اش جاری شد صدایش کرد مهتاب ;مهتاب ...اما حرفش را خورد زن جوان مات زده به غروب خورشید نگاه میکرد نمیدانست به کدام خاطره اش فکر کند خاطره ی کتک خوردنها از دست ناپدریش و بله ی اجباری به رضا به خانه ای فکر میکرد که هیچوقت رونق نداشت به شوهری که ای کاش اندازه ی یک برده برایش ارزش قائل بود و اما دریغ...پسرک باز صدایش زد مهتاب خواهش میکنم به من نگاه کن زن جوان در خیالش ورقهای زرد دفتر عمرش را خط خطی میکرد دیگر با خدا هم جر و بحث نمیکرد چون فکر میکرد که او وجود ندارد پس چرا هنوز در اعماق وجودش منتظر کمکش بود پسرک فریاد زد مهتاب خواهش میکنم به من نگاه کن مهتاب صورتش را برگرداند از آخرین باری که پسرک او را دیده بود خیلی فرق کرده بود همین دو ماه پیش پوستی لطیف و با چشمانی دل ربا داشت ولی الان بسان مادرهای داغ دیده ای بود که در سوگ فرزند یک شبه پبر شده اند صورتش شکسته و رنگش پریده بود ;چیزی نگفت و فقط به پسرک نگاه کرد اما او پسرک را نمیدید تصویری از خودش را در صورت مرد جوان میدید تصویری که دوست داشت همیشه محقق شود مردی که به او آرامش میداد مردی که انگار پدر نداشته و شوهر آرزوهایش بود مردی که از همخوابگی با او لذت میبرد و لذت بردنش از سر عادت نبود ;پسرک بغض گلویش را میفشرد ;مهتاب همه اش به خاطر من بود من قول میدهم که درستش کنم اما خودش میدانست که حرفش از جوک هم خنده دار تر بود;مهتاب دوست داشت به آغوش معشوقه اش برود اما از خودش جرات نیمکرد اولین بار که او را پسرک در گالریش دیده بود جلوی چشمانش ورق خورد همه چیز از بحث بر سر "سنت و مدرنیته" آغاز شده بود و;با تمام بی انصافیهای دنیا در حقش باز هم آرام و نجیب بود مهتاب کلا دختر مذهبی بود مذهب به او میگفت "بسوز و بساز" اما همیشه دلش در اعماق نقاشیهایی بود که میکشید شاید در کودکی وقت نداشت که کودکی کند همیشه عاشق دخترکهایی بود که عاشق شاهزاده ی شهرشان میشوند و شاهزاده همه را کنار میزند تا به او برسد اما شاهزاده ی اجباری مهتاب او را میزد تا شاید به دیگری برسد مطمئن نبود که پسرک که 12 سال از او کوچکتر بود نیمه ی گم شده اش باشد ولی درخششی در جشمتنش بود که نشان از" فر عاشقانه" بود ;اینکه آنها روزی روی این سیاره روحی واحد در کالبدی مشترک بوده اند; وقت ملاقات رو به اتمام بود و خورشید دیگر داشت با زمین خداحافظی میکرد ;متوجه پسرک شد که گوشه ای از بالکن نشسته بود و آرام آرم گریه میکرد دلش برای او و خودش سوخت اولین بار که دلش برای خودش سوخت فهمید که جقدر تنهاست از رضا خواست که او را طلاق دهد اما جوب رد که داد هیچ بعد از کلی کتک زدنش به او انگ هرزگی زد و در خانه زندانیش کرد مهتاب آدم ک حرفی بود و رنجور اما خودش را دید که بر بالای تن بی جان رضا نشسته و چاقویی در دست دارد دستانش قرمز بود آرام آرام میخندید این اولین باری بود که برای خودش کاری کرد احساس قدرت میکرد احساس کرد که شاهزاده را منتظر نگذاشته و دارد به سویش سفر میکند;مامور آمد و خواست مهتاب راببرد پسرک فریاد زد مهتاب تو را به خدا یک کلمه حرف بزن مهتاب خنده ی ملیح و معنا داری به معشوقه کرد و نگاهی به آسمان و بغضی که آرام ترکید و دری که بسته شد و مرد جوانی که با حسرت نیمه ای از خودش را میدید که به سوی آسمان میرود...

نوشته شده در جمعه 24 مهر1388ساعت 11:33به قلم سید مهران.ح| |